دو خواهر؛
مهری که می‌ماند.

. معصومه‌ام، مصی جان، قویِ بزرگ تولد سی‌وهفت‌ سالگی شما فرا رسید؛ و این هفتمین تولدی‌ست که پیش ما نیستی. بی‌حضور تو، بی‌شمع‌هایت و بی‌صدایت، برای تو تولد برگزار می‌کنیم. اگر جنایتکاران نبودند، امروز تولد ۳۷سالگی‌ات می‌توانست پر از عشق، خنده و آینده باشد. اما همه‌چیز با یک جنایت هولناک در آسمان قطع شد؛ آن‌جا که هواپیمای مسافربری را دستکم دوبار عامدانه زدند و نه‌فقط پیکرها، که حق زیستن، رؤیاها و سال‌های نیامده را هم ساقط کردند. معصومه جان، خودت نیستی، اما سی سالِ زیسته و هفت سالِ نزیسته‌ات، شهادت زنده‌ی یک جنایت فراموش‌نشدنی است. ما بار دیگر در این روز با تو و خواهر کوچک ات مهدیه جان عهد می‌بندیم که هرگز از پیگیری و مجازات قاتلان تان پا پس نکشیم. ما دادخواه خون شما هستیم و جنایتکارانی که شما را از ما گرفتند و امروز نیز مشغول کشتن انسان‌های بی‌گناه‌اند، را هرگز #نه_می‌بخشیم_نه_فراموش_می‌کنیم #دادخواهی

. معصومه و مهدیه‌ی عزیز و مهربان، خواهرانِ قوی؛ شش سال از آخرین لحظه‌ی دیدارمان می‌گذرد؛ همان لحظه‌ی لعنتی در آن فرودگاه نفرین‌شده، وقتی شما آن‌سوی گیت خروج بودید و ما این‌سوی آن. برای هم دست تکان دادیم و گفتید: «نگران نباشید، به کیف که رسیدیم تماس می‌گیریم…» و زمان از همان‌جا ایستاد. آن‌قدر دلمان برایتان تنگ شده که حتی توان دیدن عکس‌ها و مرور خاطرات شیرین‌تان را هم نداریم. شما رفتید و پرواز کردید و ما ماندیم؛ زنده، اما در بهت و حیرت. ماندیم تا هر روز شاهد تکرار جنایت‌های همان جنایتکارانی باشیم که جان شما را گرفتند. این جنایت در حافظه‌ی مردم ایران و جهان حک شده و پاک‌شدنی نیست؛ و لکه‌ی ننگ ابدی بر پیشانی جنایتکاران خواهد ماند. ما همراهِ همه‌ی دادخواهانِ فرزندان ایران ایستاده‌ایم. تا زنده‌ایم، برای دادخواهی، کشف حقیقت و اجرای عدالت پا پس نمی‌کشیم. ما جنایتکارانِ قاتل را #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم در سالگرد جنایت هولناکِ ساقط‌کردن هواپیمای اوکراینی با موشک‌های سپاه، و همزمان با خیزش سراسری ملت ایران علیه ظلم و استبداد، برای #دادخواهی فرزندان ایران‌زمین گرد هم می‌آییم تا با تجدید میثاق، یاد و خاطره‌ی شما و همه‌ی جان‌باختگان را گرامی بداریم. وعده‌ی ما: ۱۷ دی‌ماه – با نثار گل بر مزار جان‌باختگان ۱۸ دی‌ماه – در قتلگاه ۱۷۶ انسان فرهیخته و بی‌گناه، شاهدشهر #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #دادخواهی #اعتراضات_سراسری

. مهدیه‌ی عزیزم تو برای همیشه ۲۰ ساله ماندی، و اگر امروز کنارمان بودی، ۲۶ سالگی‌ات را جشن می‌گرفتیم. دوم آذر، ششمین تولدی‌ست که بی‌تو می‌گذرد. ته‌تغاریِ مهربان و دوست‌داشتنیِ خانواده… نبودنت هنوز مثل روز اول، سوزناک و باورنکردنی است. تو را در پرواز اوکراینی پی اس ۷۵۲ از ما گرفتند، جنایتی که عاملانش هنوز محاکمه نشده‌اند و ما همچنان در انتظار عدالت ایستاده‌ایم. به تو قول می‌دهیم تا روز کشف حقیقت و اجرای عدالت، هیچ‌گاه پا پس نکشیم. امروز برایت شمعی روشن می‌کنم و آرام در گوش آسمان می‌گویم: «تولدت مبارک دختر آسمانی… تو همیشه با ما هستی، و داغت تا ابد بر دل ما می‌ماند.» و ما قاتلان فرزندان‌مان را هرگز #نه_می‌بخشیم_نه_فراموش_می‌کنیم #هواپیمای_اوکراینی #دادخواهی

. دوهزار روز گذشت! معصومه جان، مهدیه جان، دخترانِ نازنین‌ام، نمی‌دانم چگونه بنویسم… شما رفتید، در آن صبحِ سیاه، با چشم‌هایی پر از رؤیا و دل‌هایی پر از امید آسمانی که باید پناه می‌بود، به قتلگاه دسته‌جمعی‌تان بدل شد! سلام بر شما و تمام همسفران‌تان؛ کودکان، مادران، پدران، فرزندان که در کنارِ شما پرکشیدند. با یادآوریِ روزی که فرقه‌ی تبهکار، آسمانِ ایران را با شلیکِ موشک به هواپیمای بین‌المللی مسافربری‌ به آتش کشیدند و خون‌تان برخاکِ ایران بارید! دوهزار روز گذشته! نه فراموش کرده‌ام، نه توانسته‌ام ببخشم. مرگِ بخشی از عاملانِ این جنایت شاید نشانی باشد که این دنیا بی‌حساب‌ و کتاب نیست. شاید آهِ ما، گریه‌های مادران، و داغِ آن قابِ عکسی که هر شب با آن حرف می‌زنیم، به گوشِ آسمان رسیده باشد. اما داغ‌تان هنوز تازه است، صدای‌تان، خنده‌های‌تان، جای خالی‌تان، همیشه با ماست. قسم به خونِ پاک‌تان، ایستاده‌ایم و تا روشن شدنِ حقیقت و رسیدن به عدالت پا پس نمی‌کشیم! ما آمر و عاملان جنایتکار و قاتل را هرگز #نه_می‌بخشیم_نه_فراموش_می‌کنیم #دادخواهی #ps752justice

. پنج بهار که نیامدید، پنج زمستان که سرما را بی‌پناه سر کردیم. پنج سال است که هر بار طبیعت نو می‌شود، دل ما در سوگ نبودنتان پژمرده‌تر می‌شود. سال نو می‌آید، اما برای ما رنگی ندارد. هفت‌سین را می‌چینیم، اما جای دست‌های کوچک و قلب‌های بزرگتان خالی است. صدای خنده‌هایتان هنوز در گوشمان زنده است، اما در خانه نمی‌پیچد. عزیزانم، دختران نازنینم، شما باید این‌جا می‌بودید، کنار ما، برای شکفتن دوباره، برای رؤیاهایی که در دستانتان بود. اما دستان بی‌رحم ظالمان، شما را از آغوشمان گرفت. پنج سال است که میان بودن و نبودن، میان خاطرات و حقیقت، میان اشک و لبخند گیر کرده‌ایم. دلمان می‌خواهد زمان را به عقب برگردانیم، به همان روزهایی که دستانتان را در دست داشتیم، به لحظه‌هایی که بوسه بر پیشانی‌تان می‌زدیم و دعای سلامتی را در گوشتان زمزمه می‌کردیم. اما زمان بی‌رحم است، می‌گذرد و ما را در جای خالی شما جا می‌گذارد. نوروز، برای مادران و پدرانی که فرزندانشان را در آغوش دارند، عید است. اما برای ما، تکرار نبودن است، تکرار حسرتی که هر سال عمیق‌تر می‌شود. دختران زیبایم، هر جا که هستید، بدانید که مادر و پدر هنوز چشم‌انتظار یک رؤیا هستند… رؤیای دیدار دوباره، در دنیایی که دیگر هیچ دستی، شادی را از ما نگیرد. آغاز ششمین بهار بدون شما... #دادخواهی #هواپیمای_اوکراینی #ps752justice

. معصومه جان، در ۲۷ دی‌ماه، روزی که متولد شدی، درست مثل همان روز‌هایی که از کانادا به خانه بازگشتی، در چله‌ی زمستان گویی بهار زودتر از موعد به خانه‌مان قدم گذاشت. قدم‌هایت آرامش بود، صدایت امید و حضورت روشنایی مهندس شبکه‌های کامپیوتری که نه، مهندس شبکه‌های زندگی، دختری که تلاش و خستگی‌ناپذیری در چشمانش موج می‌زد و اراده‌اش همچون کوه استوار بود، آمده بود تا بار دیگر خانه‌مان را از شور و شوق پر کند. سالهای سال بود که او کارگردان خانه بود، همراه پدر، همدم همیشگی مادر، مشاور تمام و کمال برادر و معلم دلسوز و مهربان خواهر یادمان هست که چقدر از رویاهایت میگفتی، گفتی به زودی بر بلندترین قله‌های پیشرفت تکیه خواهی زد. از آینده‌ای روشن که در سر داشتی، با چنان شور و هیجانی حرف می‌زدی که گویی تمام مسیر را پیشاپیش پیموده بودی چشم‌هایت برق می‌زد، وقتی از دستاوردهایت می‌گفتی، از تلاش‌هایی که هیچ مانعی نمی‌توانست سد راهشان شود. با تو بودن، شبیه بودن کنار یک خورشید کوچک بود. هر لحظه نور و گرمای وجودت را حس می‌کردیم، مهربان بودی همیشه آماده کمک و همراهی. لبخندت، ساده‌ و در عین‌حال عمیق‌ترین خوشحالی‌ها را در دل ما زنده می‌کرد. گویی با هر خنده‌ات به ما می‌گفتی که زندگی هنوز هم زیباست. یادمان هست! همه دوستت داشتند، چطور می‌توانستند دوستت نداشته باشند؟ تو نه فقط برای ما که برای تمام اطرافیانت مایه دلگرمی بودی. هرجا که بودی، فضایی از عشق و دوستی خلق می‌کردی. تو مهندسی بودی که برای هر مشکلی راه‌حلی می یافتی، برای خواهرت که ده سال از تو کوچک‌تر بود، الهامی بودی بی‌پایان، مثل چراغی که مسیر آینده‌اش را روشن می‌کرد او همیشه به خواهرت بودن، افتخار می‌کرد و بی‌راه نبود که تو را قوی بزرگ می‌نامید. چ کوتاه بود این دیدار آن لحظه که عازم سفر شدی، عجیب دلتنگی در دل‌مان نشست. تو و مهدیه، دست در دست هم، رفتید تا رویاهایتان را به واقعیت بدل کنید. ما با امید بدرقه‌تان کردیم، بی‌خبر از آن‌که آسمان خائن است و زمین بی‌رحم. آن پرواز... شش دقیقه! فقط شش دقیقه تا تمام آرزوهایی که برایش جنگیدی، برایش خندیدی، برایش ایستادی، در آتش سوختند. شش دقیقه تا دنیای ما برای همیشه خالی شود. تو و خواهرت مهدیه، دو ستاره فروزان، در دل آسمان سوخت چگونه می‌توان باور داشت که مصی پرتلاش و خستگی‌ناپذیر، دختری که همیشه ما را شگفت‌زده می‌کرد، کسی که به هرچه دست می‌زد، به زیباترین شکل انجامش می‌داد، دیگر دربین ما نیست و نخواهد بود؟ چگونه می‌توانیم صدایت را که هنوز در گوشمان می‌پیچد، فراموش کنیم؟ ادامه در کامنت.